Ég lá andvaka út af kulda í gær.  Lá bara þarna og reyndi eins og ég gat að fara að sofa þegar að ég byjrjaði að hugsa hvað ef hugsanirnar sem herja á okkur öll á andvöku nóttum.
Afhverju ætli að heilin byrji að velta sér upp út gölmum samböndum, um gamla vini, vinnur eða bara hvað sem er og lætur okkur velta bæði fortíðinni og framtíðinni fyrir okkur?
Ég hugsa rosalega oft, hvað ef að ég hefði ekki komið út, ætli að ég væri þá enþá á íslandi í sömu vinnunni? Að gera sömu hlutina og ég hafði verið að gera í einhver 5 ár áður en ég tók mina ákvörðun?
Ætli að ég væri komin með mann? Eða barn? Hvað ef að ég ætti nú barn núna? Hvað ef að ég yrði ólétt hérna úti? Mundi ég flytja heim og hætta í name? Mundi ég ala upp barnið ein hérna langt frá alli hjálp og mínum nánustu? Og svo framvegis.
Mér finnst oft gaman að hugsa svona hvað ef spurning og ég fæ oft alveg ótúlega góðar hugmyndir sem ég er síðan búin að gleyma þegar að ég vakna daginn eftir. Þá kemur önnur hvað ef spurning. Hvað ef að hugmyndirnar eru kanski bara ekkert góðan en maður er bara búin að vera að hugsa í svo marga hringi að manni finnst maður bara vera orðin snillingur!... hvað ef að ég væri snillingur?? Í hverju værir ég snillingur?  tjahhh maður spyr sig….

 

 

 

 

 

Ég hef mikið verið að velta fyrir mér samskiptum kynjana undan farið, sérstaklega með það í huga að bera saman samskipti íslenskra stráka og svo spænskra stráka saman. En þau eru vægast sagt mjög ólík og eru eins miklar andstæður og öfgar í sitt hvor áttina. Ok, ef að við byrjum á að fylgjast með íslenskum strákum þá oftar en ekki vilja þeit vera “the man” vera svona frekar hard to get, svara ekkert alltaf og eru sko “all inn” í að spila leikinn. Sem er svo sem gott og gilt. En þessi leikur er bara svo ógeðslega leiðinlegur, hvað var um það að ef að þér líkaði við einhvern þá áttu að koma fram við þá mannesku eins og manneskju. Tala við hana þegar þú vilt, ekki bíða í 30 mín með að svara svo að hún haldi að þú sért mega busy.
OK! Núna get ég ekki talað fyrir allar stelpur, en ég veit amk að ég þoli þetta ekki og ef að það er einhver í einhverjum leik við mig og kemur með lélegar afsakanir eða “gleymir mér” þá finnst mér vera mjög augljóst að þessi manneskja er greinilega ekki þess virði að ég fari að eyða meiri tíma í hann en ég hef þegar gert. Ég er samt of gjörn á að gefa annan séns, sem ég verð að fara að venja mig af.
 Í mínum huga eru íslenskir karlmenn kaldir. Sem mér finnst alveg gott upp að vissu marki. En komon strákar, stelpur (amk ég) verð að fá smá hlýu frá ykkur. Ég verð að vita að þið hafið áhuga á að hitta mig, því að mér finnst fátt verra en að vera skotin í strák sem vill síðan ekkert með mig hafa og því finnst mér best að komast að því sem first.
 
Svo höfum við til saman burðar spænska strákinn. OK jesús, allir sem hafa spurt mig síðan ég flutti hingað út afhverju ég er ekki búin að finna mér einhver Julio, Pedro eða Javier. Hérna kemur svarið ykkar. Spænskir strákar eru fyrir mér í fyrsta lagi allt of litlir og bara ekki nógu karlmannlegir. En það eru þó til undantekningar og hef ég alveg hit minn Javier hérna í Barcelona og var það mjög gaman, til að byrja með, svo fór hann að eigna sér mig og ég mátti ekkert gera nema hann væri tilbúin til þess líka, samt hittumst við ekki það oft en hann varð bara brjálaður ef að ég gerði eitthvað sem að hann frétti af, t.d fara á djammið með vinkonum mínum, sem nota bene kölluðu hann geimfarann vegan þess hveru sjaldan við í rauninni hitumst.
Þeir spænsku strákar sem ég hef hitt hafa allir átt það sameiginlegt að vera over the top romantískir í sér og kæfa mann nánast strax fyrsta daginn. Ég hef tildæmis oft lent í því að fá yfir 50 sms á dag frá gæjanum. Þar sem að ég er að svara kanski svona 30 því að ég hef ekki undan því að svara greyið manninum. Það er fyrsta rauða spjaldið. Númer 2 þeir spurja spurning sem eru fyrir neðan allar hellur og verða svo brjálaðir ef að maður svarar þeim ekki, þriðja og allra mikilvægasta með karlmennina hérna á spáni er að þeir virðast allir eiga kærustur og eru sko ekkert að segja þér frá því nema að þú spurjir sérstaklega (sem móðgar þá).
Mér finnst að það mætti blanda íslenskum og spænskum strák saman og þá kanski mundi ég ganga út. Ekki misskylja mig, ég elska íslenska stráka, og mundi sko vilja að maðurinn minn tilvonandi hafi allt það sem íslenskur víkingu þarf að bera. Hávaxin, myndarlegur, fyndinn, og svo má ekki gleyma guðdómlegur í rúmminu. En hann má taka spánverjan sér til fyrir myndar og vera stundum svolítið sætur í sér og rómó, þó ekki over the top.
Ég veit ég er kanski að byðja um mikið, en mér finnst ég eiga amk þetta skilið í tilvoandi maka mínum.

 

 

 

 

 

 

 

Föstudagskvöld í ævintýra heiminum mínum átti sér stað núa síðastliðið föstudagskvöld. Það var vægast sagt klikkuð tilfining að fara inn á mína fyrstu alvöru tískusýningu hjá stóru tískufyrirtækji og komast svo í eftir partyið líka. Ég fór með Beggý frænku og vorum við gersamlega að missa okkur yfir þessu öllu saman. Fötin, maturinn, drykkirnir, staðsettningarnar voru vægast sagt geðveikar.
Tískusýningin fór fram í dómkyrkjunni hérna í Barcelona og partyið var í geðveikt fallegu húsnæði sem er einhverskonar safn (man ekki nafnið á því) án efa eitt flottasta party sem ég hef farið í.
Við frænkurnar erum líka stundum svo skondnar, á tískusýningunni hittum við tvífara Ronaldo og vorum næstum því búnar að vippa okkur upp að honum og byrja að spjalla, það var frekar fyndið moment og hefði geta orðið MJÖG vandræðalegt hahaha
Við tókum líka fljótt eftir því í partyinu hversu fáa við þekktum (bara hvora aðra) og ákváðum að breyta því. Við vorum ekki lengi að taka upp myndavélina og fá fólk til að pósa fyrir okkur fyrir bloggið mitt. Það að hafa myndavél með sér er náttúrulega ótrúlega góð afsökun til að geta vippað sér upp að sætum strákum og fá að taka myndir af þeim og spjalla smá. Enda kynntumst við helling af nýju fólki. Þetta var algert æði. Takk fyrir mig Beggý mín, við endurtökum þetta eins fljótt og möguleiki er.

 

 

 

 

 
Þetta er annar veturinn á minni ævi sem ég upplifi algerlega snjólausan vetur. Sem er æðislegt upp að vissu marki, en samt svo ömulegt upp að öllu öðru marki. Ég er íslendingur í mér og verð að fá minn skammt af snjó. Ég vil geta fest mig einhversstaðar uppi á nöfunum með Agnesi og gellunum mínum. Bara af því að okkur langar til þess, ég vil lenda í ævintýrum og get farið á skíði, bretti eða bara snjóþotu þegar ég vil.
Ég lennti sem betur fer í því um jólin að það kom brjálað veður og ég og Agnes vorum ekki lengi að stoppa bílinn og hoppa út um leið og við sáum hóp af fólki með fastan bíl í miðjum jóla korta-útburðinum. Mikið sem íslenska hjartað mitt sló dátt þá og ég fílaði mig í botn. Enda hlóum ég og Agnes í svona klukkutíma eftir þetta og brostum út að eyrum, ánægðar með þetta litla ævintýri sem við höfðum skráð í bækur okkar.
Ég get nú samt ekki kvartað mikið því að eflaust eru margir sem horfa öfundsverðum augum á það að búa á Spáni allan ársins hring, en bara svona til að láta ykkur vita, þá er það engin dans á rósum, hér verður ótrúlega kalt, fer alveg niður í 10°c sem er ógeðslega kalt þar sem að það er enginn hiti í húsunum hérna, amk ekki í mínu. Heita vatnið nær ekki að verða heitt í svona miklum kulda og það eina sem maður getur gert er að kúra sig undir sæng soðið vatn, sett það í 5-8 lítra flösku og faðmað hana þangað til að maður er komin með hita í kroppinn. Ég get þó brosað út í annað eins og staðan var í dag. 16°c sól og fólk að tjalda hérna í götunni minn, sem að segir mér bara það að sumarið er á leiðinni, það er kanski svolítill spölur í það, en það kemur.

 

 

 

Það að flytja til útlanda, sérstklega eins og ég gerði það, sem var í mikilli flýti. Þekkti engan þar sem ég var að flytja og hafði ekki einu sinni komið hingað áður en að ég tók þessa ákvörðun, finnst mér krefjast mikils hugrekkis. Og er ég mjög hissa á sjálfri mér að hafa gert þetta svona 1,2 og 10 algerlega án þess að hika.
 
Ég hef oft velt því fyrir mér afhverju ég hef ekki fengið heimþrá enþá og hverning ég fer að því að halda mér hérna svo mánuðum skiptir, og mig langar ekki einusinni heim. Ég man líka eftir því í fyrsta skiptið sem ég fór til Íslands eftir að ég flutti hingað þá kveið mér fyrir því að koma heim og hitta alla og þurfa að svara öllum spurningunum sem mundu koma upp:
 
Hvað ef að ég var búin að breytast og það þekkti mig enginn? Hvað ef að ég var orðin ógeðslega feit en tók bara ekki eftir því sjálf?
Hvað ef að allir vinir mínur væru of uppteknir með sín eigin líf að þau hefðu ekki tíma fyrir mig? Og svo framvegis…..
 
Ég hef núna komist að niðurstöðum afhverju allt er að ganga svona vel hjá mér og það er ein MJÖG stór ástæða fyrir því og það eru KLAPPSÍRURNAR MÍNAR. Ég á rosalega margar og góðar klappstírur sem kvetja mig áfram í öllu sem ég geri.
Aðal klappstírurnar mínar eru mamma og pabbi. Ég segi ekki náttúrulega, því að ég veit að það eru ekki allir jafn heppnir og ég að eiga svona góða foreldra sem geta stutt mig bæði fjárhagslega, andlega og jafnvel stundum líkamlega þótt ótrúlegt meg virðast. Ég tala við foreldra mina svona 3-4 sinnum í viku bara til að láta þau vita að ég sé þakklát fyrir allt sem þau gera fyrir mig og ég vil að þau viti hversu mikils virði þau eru mér.
Næsti hópur mun vera systkyni mín og mínar nánustu vinkonur. Ég sett þau saman í hóp þar sem að systur mínar eru mínar bestu vinkonur og mínar bestu viknonur eru mér sem systur. Ég get talað um allt milli himins og jarðar við þær sama hvort sem um er að ræða heimskan kennara sem ég þoli ekki, stráka vesen eða bara djamm, svo má ekki gleyma því að þær halda mér inni í slúðrinu sem er í gangi heima, og ég fékk meira að segja eina vinkonu mína til að flytja út til mín! Hversu geðveikt er það.  Svo má ekki gleyma litla bró sem ég tala oft við og hann segir mér reglulega hversu stoltur hann er af mér.
Þriðiji og svona síðasti klappstíru hópurinn minn eru 2 strákar, Pétur Fannberg frændi minn og Arnar Ellertsson vinur minn sem ég kynntist á þjóðhátíð 2011. Þeir tveir eru minn stuðningur í öllu sem kemur veseni og brasi, ég tala við þá ef ég vil tuða… haha greyið drengirnir en þeir fá að heyra lítið annað en drama sögur frá mér og eins ég fæ að heyra lítið en djamm og drama sögur frá þeim. Sem mér finnst óendanlega gaman og tala ég við þá OFT!! Oftar en alla hina hópana til samans held ég.
 
Ég vildi bara láta þessa einstaklinga sem eru búin að gera lífið mitt svo miklu auveldara en það ætti kanski að vera, hversu mikið ég kann að meta þau og að ég er óendanlega þakklát fyrir að hafa ykkur öll í mínu liði.. Gó TEAM ÉG !!

 

 24 jan og mín besta á afmæli, (TIL HAMIGNJU MED DAGINN AGNES) og ég á kafi í skólanum. Það eru að byrja núna loka vikurnar hérna hjá okkur á fyrri önninni og ég trúi því bara eiginlega ekki að eftir ekki nema 1 ár og nokkra mánuð verð ég útskrifuð sem markaðsfræðingur og almannatengill með aðal áherslu á tísku. Hahah vá langur tiltill. Ætli að business kortið mitt verði ekki að vera heil A4 blaðsíða svona miðað við þetta.
 
Ég komst líka að því í gær að þessi blogg mín sem ég er byrjuð aftur á það er að segja þetta og svo nýja bloggið mitt: modins.tumblr.com eru að hafa svo mikinn innblástur að vinkonur mínar og fleyra flók sem ég þekki hefur ákveðið að byrja með sín eigin blogg, sem mér finnst frábært og það er æðisleg tilfinning að vita til þess að þau ákváðu að byrja á þessu eftir að þau fengu innblástur frá mínum bloggum.. Go ég!! Haha já ég þarf að peppa sjálfa mig upp stundum þegar ég er ekki með klappstírunar mínar hjá mér, en ég mun einmitt tala um klappstíruliðið mitt í blogginu mínu á morgun, ekki missa af því … totz hehe

 

Núna um síðastliðna helgi átti ég afmæli, sem er svosem ekki frásögu færandi nema fyrir þær sakir að ég varð 27 ára. 27 ára er eins og allir vita dauða aldur fyrir okkar messt dáðu rokkstjörnur, til að mynda Kurt Cobain, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, og svo núna á síðasta ári Amy Winehouse. Sem betur fer þá get ég þakkað fyrir það að vera ekki fræg sem rokkstjarna þótt svo að mér finnist ég vera messta rokkstjarna sem ég þekki. (og er ekkert feimin við að segja það)
Ég ætti þessvegna samkvæmt mínum útreikningum sem betur fer að sleppa á árinu en ég held að til þess að komast heill frá 27unda árinu þá verður maður pínu að lifa eins og rokk stjarna. Ég veit ekki hvort að það er talan 27 eða bara eitthvað í loftinu en eftir afmælið mitt þá líður mér miklu meira eins og rokkstjörnu. Og ég er alveg staðráðin í því að vera mín eigin rokkstjarna allt þetta ár og 22 dögum betur. Því að ég er alveg staðráðin í því að ég á eftir að gera svo miklu meira en ég heft íma til að gera á bara einu ári. Ætli að ég verði ekki bara meira svona í rólega rokkinu, það getur nú líka alltaf orðið klassískt og gefið af sér góðar minningar, þaning að 27ára… here I am 

 

Pabbi minn er einn mesti töffari sem ég þekki, og þá er ég ekkert að ýkja, og þakka ég honum mikið fyrir það að ég tel sjálfa mig vera svolítin töffara líka. Þótt svo að ég komist náttúrulega aldrei með tærnar þar sem hann er með hælana í töffara skapnum.

Já ég er með litað hár, húðflúr og göt í eyrunum , meira að segja á furðulegum stað í öðru eyranu.

En hann pabbi minn er ekki með húðflúr og ekki litað hár, efast meira segja um að hann hafi einhverntíman litað það. En hann samt sem áður ekur um á mótórhjóli og er með gat í eyranu sem mér finnst vera ógeðslega töff… en já eins og að ég segi þá er hann  pabbi minn mikill töffari og heljarmaður mikill, en eru ekki flestir pabbar þaning í augum dætra sinna? Það held ég. Aftur á móti þá get ég alveg með 100% vissu sagt að pabbi minn og þar af leiðandi ég og systkini mín séum öll komin af miklum töfförum og skvísum, ef að við lítum á til dæmis bræðu hans pabba þá eru þeir allir mega töffarar, Simmi (elsti bróðir pabba) var og hefur alltaf verið á lang flottustu bílunum og þau hjónin alltaf verið mega smart. Ég tala nú ekki um Nonna, (næst elsti bróðir pabba) það hefur alltaf verið talað um það í fjöskyldu boðum núna á seinni árum hvað okkur frændsystkynunum fannst Nonni alltaf mega Svalur og töff og okkur þykir enn enda klæðir hann sig upp og gefur yngri kynslóðinni ekkert eftir þegar kemur að tísku. Svo er náttúrulega Steini (yngsti bróðir pabba) hann er alltaf hrókur alls fagnaðar. (ég lít á hann sem vara pabba minn hehe) Ég man ekki eftir Steina öðru vísi en í ofur töff leðurvesti dansandi eins og vindurinn. Síðan er það Öddi hann er alltaf smart og hann á mega töff alvöru sverð!!!

 Svo höfum við náttúrulega skvísurnar Önnu og Hóffý ( systur pabba) Anna var alltaf að sauma mega flotta búninga og flott pils og bara alltaf saumandi flott föt.  Ég var alltaf jafn ánægð þegar að ég fékk sendan poka fullan af gömlum fötum af henni Sunnu (dóttir Önnu) þá voru sko jólin hjá mér J og svo hún Hóffý eðal skvísa hefur alltaf verið og er enn. Ég man enþá eftir danssporunum sem hún tók hérna í den í útilegu á Hólum í Hjaltadal. (Haha good times.) Síðan má náttúrulega ekki gleyma AÐAL skvísunni henna Stebbu ömmu, hún er ein yndislegasta og mest töff manneskja sem ég þekki, held að ég þurfi ekki að segja mikið meira um þennan  risa karakter í þessari smávaöxnu konu.

 

Ég held samt sem áður að þessi töffara skapur og smart heit smitist svona í fjöskylduna mina út af einu stóru atriði, það er ekkert leyndar mál, Við njótum lífsins, mér hefur alltaf verið kennt að njóta lífsins og ekki taka neinu sem sjalfögðum hlut, ef að maður fer eftir þessri reglu þá verður maður ósjálfrátt töffari og þorir að vera maður sjálfur, það er neflinlega fátt minna töff en að þykjast vera einhver annar en þú ert.

 

Ég hef mikið verið að velta því fyrir mér síðustu daga hvort að ég geti sagt það sem ég virkilega vil segja við fólk. Ég veit að flestir segja yfirleitt að maður á alltaf að segja það sem manni finnst og betra er að herya sannleikan sem fyrst og bla bla bla…

En hvað ef að það er bara ekki alveg satt… hvað ef að sannleikurinn sem ég er að tala um gæti verið yndislegur en samt kasnki svo hræðilegur að þegar að maður er loksins buin að gubba þessu út úr sér að þá óskar maður þess að maður hafi aldrei sagt eitt einast orð?

 Af þeim einföldu ástæðum þá þorir maður kasnki ekki að segja neitt, ég er ekki að tala um eitthvað eitt hérna, ég er alveg með margt sem mér liggur á hjarta sem ég vil segja við nokkra einstaklinga. Það sem ég hef að segja við þessa einstaklinga finnst mér allt vera  mjög gott og jákvætt, en ég veit samt að það yrði mjög auðvelt að misskylja margt af þessu og verða ýmist sár eða móðguð/aður.

 

En ef að þessir einstaklingar mundu taka þessu eins og að ég vona og ég held að ég mundi taka þessu þá sé ég ekkert annað en hamingju og gleði framundan, en afherju þori ég samt ekki að taka sénsin.

 

Fyrir þá sem þekkja mig þá held ég að þau mundu flokka mig sem eina af þeim sem tekur sénsinn og segi margt sem ég á kanski ekki að segja, og geri margt sem hefði kanski ekki átt að gera. Það var og er bara svo gaman og ég segi alltaf við aðra. Betra er að gera hlutina og sjá eftir því en að hugsa “bara ef að ég hefði prufað.”

 

Því miður þá tel ég samt að það sé ekki það rétta í stöðunni að segja núna það sem mér liggur á hjarta og ég held að ég muni frekar bara að bíða og vona að tíminn geti hjálpað mér með þetta vandamál. Aldrei að vita, kanski mun ég aldrei þurfa tala um neitt af þessu :)

 

 

 

 

Eftir mikla umhugsun í gær og mikið af flottum nöfnum á hitt bloggið mitt (sem mun verða algerlgea ótengt þessu hérna) þá hef ég ákveðið að það blogg mun fá slóðina modins.tumblr.com og hvet ég ykkur öll til að kíkja annaðslagið kanski þangað inn og sjá hvað ég er að brasa og hverning ég fæ minn innblástur í allt það sem að ég geri, sama hvort a það sé hverning fötum ég fer í á djammið eða hvering að ég vinn fyrir stíleseringu ljómynda, sem mér nótebene finnst ógeðslega gaman.

En svo ef að þið eruð eitthvað að forvitnast um námið hjá mér þá gengu það alveg hreinnt brilliant, ég er búin að fá 3 loka einkunnir á þessari önn og hljóma þær upp á 9 og 8 og svo ein upp á 6,5 sem ég er samt mjög mjög ánægð með það, því að það féllu víst mjög margir í þeim áfanga. Lífið gegnur bara líkt og alltaf hjá mér endalaus gleði og gaman, svo er náttúrulega afmælið mitt á sunnudaginn og ég get ekki beðið eftir að eiga frábæra afmælishelgi með skvísunum mínum hérna og svo halda upp á afmælið "okkar" Agnesar á mánudaginn og ausa yfir hana kveðjum á Þriðjudaginn... hahah já maður getur sko aldrei átt of mörg afmæli  heheh  

jæja any ways, segi þetta gott í dag... þangað til næst .
Luego 

ok núna er nóg komid af leti og tess háttar, ég aetla ad byrja ad blogga aftur herna fyrir ykkur sem heima sitjid og hafid ahuga a ad fylgjast med mer og Rut... hahah en ég er líka ad byrja med annar inspirational blogg, eda inblástursblogg sem eg mun steja inn slódina alltaf hérna taning ad tid getid nu fylgst almennilega med tvi sem er ad gerast hja mer i skolanum og jafn vel fengi ykkar egin innblástur til ad gera eitthvad skemmtilegt og spennandi :)

blessó í bili ;)