Jæja, það hlaut að koma að því, í þessum ógeðis kulda er allt að ganga á afturfótunum hjá okkur dömunum. Rafmagnið á það til að fara af annað slagið, og hitateppin gefast upp hvert á fætur öðru.
Við erum nú samt búnar að vera mjög “ heppnar” með þessi óhöpp okkar.
Fyrsta óhappið varð þaning að ég lá á hita tepinu mínu sem ég fékk í jólagjöf  frá mömmu og pabba þegar að allt í einu heyri ég massa kvell og sé bara blossa og reyk koma út um fjarsteringuna á teppinu , ég var fljót að rífa það úr sambandi og henda því. Næsta óhapp gerðist þaning að þá var Rut að kveikja á aðventu kransinum, sem gekk vel. Fyrir utan það að allt í eini þá sprakk kveikjarinn og járn draslið sem er efst flaug af, ekkert mál með það. Rut leggur bara kveikjaran bara frá sér og fer að læra inni í stofu sem gerist mjög sjaldan. Þegar allt í einu heyrir hún krauma í einhverju fyrir aftan sig. Þá er kveikjarinn búin að kveikja í sér og gera bruna gat á borðið, Rut brá svo að hún hennti kveikjaranum út um gluggan og bjargaði þaning íbúðinni frá stór bruna.
Svo gerðist þriðja bruna atvikið í gær þegar að hitt hita teppið mitt kveikti í sér, og þar af leiðandi í rúminu mínu, sænginni minni og 2 lökum. Við náum samt að slökkva í rúminu og henntum öllu sem einhver eldur hafði komist í. Það era ð segja nema rúmin  sjálfu. Einhversstaðar verð ég að sofa. Ég treysi mér þó ekki til að sofa ein í herberginu mínu í þessum kulda, með ekkert til að hlýa mér með þaning að næstu vikur mun ég flytja inn og uppí til Rutar.
 Þetta hlítur að vera komið gott núna hjá okkur, en eins og þeir segja. Allt er þegar þrennt er.