Það má með sanni segja að tækninn sé farin að riðja sinn veg hérna á Agötunni. Hún Rut var að fjölga heimilistækunum um eitt, núna erum við með 3 svefnherbergi og getum verið með tölvur inni í þeim öllum, jafvel þótt svo að við búum bara tvær hérna.
Það er ótúlegt hvað tæknin er stór partur af lífi okkar hérna. Ekki bara vegna þess að í skólanum okkar eru engar bækur notaðar, öll okkar gögn fara í gegnum internetið eða önnur tölvutæk form, Við og held ég flestir sem búa erlendis erum með alla fjöslkylduna og vini á Skype og Facebook. Þaning að um leið og “þarfasti þjónninn” okkar er farin að sýna ellimerki og neitar að þjónusta okkur eins og við viljum að hann gerir, þá skiptum við honum bara út, með mis mikilli eftir sjá auðvitað. Ég lennti í því í fyrra að talvan mín gafst upp og fékk sú yndislega talva nokkur tár þegar hú fell frá. Ekki bara vegan þess að í henni var lokaverkefnið mitt sem ég átti að skila daginn eftir, heldur líka út af öllum myndunum og öllum minningunum sem að voru í þessari tölvu. Ég lærði sem betur fer af mistökunum og tek núna copy af öllu sem ég vil eiga ef eitthvað kemur uppá. Rut var svo “heppin” að hennar talva (Surtur litli) gafst upp hægt og rólega þaning að talvan gaf henni nokkur tækjifæri til að færa gögn þar sem hún mundi ekki týna þeim áður en að hún skiptir gamla lurknum út fyrir nýja skvísu.
Að mörgu leiti mætti segja að talvan verður hluti af okkur. Og alveg eins og manneskjurnar þá deyja þær ýmist hægt og rólega, í slysum eða bara allt í einu og það er ekkert  sem hægt er að  gera við því.
Hugsaðu vel um tölvuna þína. Ég ætla sko að hugsa vel um tölvurnar mínar það sem eftir er, þær eru stærri hluti af lífi mínu en ég vill kanski viðurkenna. Og svo getur það líka bara sparað svo mikin pening.