Ég var að gera verkefni í skólanum, þar sem að ég átti að úskíra fyrir bekknum mínum hvaða sögu nokkrar tísku ljómyndir sögðu mér. Besta leiðinn fyrir mig til að segja sögu sem ég vil að fólk taki eftir er að segja hana með elsta formi sögusagnar og það er í gegnum ljóð. Hérna er ljóðið sem ég samdi um fyrstu myndirnar. Ég mun síðan setja inn myndirnar með ljóunum seinna í dag. Ég nefndi ljóðið Elizabeth þar sem að ég fékk innblásturinn frá Elizabeth englandsdrottningu frá 15. öld.
Elizabeth.
There once was a queen so strong and so proud, her age was in between what is forbidden and what is allowed
She wore the crown with her head held high. She had a gown that made her fly
She once found her man and gave him her heart. His name was Ray Ban, but their love fell a part
Even though being in love she felt so trapped, almost stuck live a dove, and one day she finally snapped
She took her power back in her own hands. She blossomed like a flower and her posture was grand
A long came the sun and her favourite dress but it wasnt so fun, she still was a mess
The queen this time looked to the witch. She felt so sublime and became a total bitch
She went outside to look for some pleasure. She felt her pride while hiding her treasure
The queen came to her age and married a king. She was no longer in a cage and wore a beautiful ring
But soon the king died and the kingdom became sad. The queen she cried, for her unborn children would never have a dad
Hlaupár er
fjórða hvert ár nema aldamótaár. Nafnið er sennilega komið úr fornensku og
dregið af því að dagsettar hátíðir hlaupa þá yfir einn vikudag milli ára. Hinn
eiginlegi hlaupársdagur er nú þann 29. febrúar og er hann sérstakur að því
leyti að konur geta beðið sér eiginmanns á þessum degi. Maðurinn má ekki neita
konunni en getur keypt sig lausan með gjöfum.
Núna er bara að grípa tækjifærið og næla sér í drauma gæjan
elskurnar mínar. Og það besta við þetta alltsaman era ð ef að hann vill ykkur
ekki þá verður hann að kaupa einhverja gjöf handa ykkur, þaning að þetta er bara
win-win situation. Ég veit að ég mun sko alveg örugglega koma hlaðin gjöfum frá
þessum degi, annað hvort það eða þá að ég finni loksins einhvern sem vill
giftast mér. Nema að hann sé það nýskur að hann bara tími ekki að segja nei við mig hehe
Þetta gekk greinilega hraðar fyrir sig en ég átti von á og
hérna er ritgerðin mín um tengingu trúartákna og tískuljósmyndunar. Vona að þið sem nennið að lesa ritgerðina, þar sem að hún er
á ensku njótið vel og hafið gaman af
Ritgerðar skil og brjáluð heimavinna eru búin að vera aðal áhyggjuefnið
hjá mér síðustu daga og biðst ég því afsökunar á því hversu lítið ég hef verið
að blogga. Ég var að skrifa ritgerð um einstaklega heillandi hlut, en
það er ritgerð um trúarleg tákn í tísku ljósmyndun og verð ég að segja að ég er
orðin alveg einstaklega heilluð af þeim núna. Ég er ekki frá því að mín
uppáháld model þessa stundina eru nunnur og prestart. Ég ætti kanski að plata séra
Gísla í að sitja fyrir á nokkrum myndum fyrir mig haha Ég ætla að birta link hérna inn á ritgerðina mína svona
fyrir ykkur sem nennið og viljið skoða hana. Hún kemur samt líklegast ekki inn
á issue fyrr en seinni part þessarar viku þar sem að ég er hin svokallaði Bissí
Krissí alla vikuna, og hún er á ensku. Það er víst vissara að taka það fram líka. Þið þurfið ekkert að
örvænta, því að hérna er sólin farin að skína hærra á lofti og ég og Rut
byrjaðar að þyðna. Sem þýðir bara að það er stutt í dagdrykkjuna hjá okkur
vinkonunum og þá munu þessi blessuðu blog mín fara að fjalla um eitthvað allt
annað og miklu skemmtilegra en skólan og hversu heppin ég virðist vera með ofna
og hitatækji, sem ég hef svo sannarlega komist að þennan veturinn að eru sko
EKKI vinir mínir.
Ég mun láta heyra í mér fljótlega.. en þangað til luego
Ég er komin til baka frá Ítalíu. Það var æðislegt að fá að
kynnast Feneyjum og Vicenza, sem er smábærinn sem ég gisti í og er ekki nema 40
min frá Feneyjum. Það sem að ég held að hafi heillað mig mest var hversu hlítt
var í íbúðinni og hvað það var geðveikt nice að komast loksins í heita og kraft
miklia sturtu… haha
Þegar ég mætti á flugvöllin og þá
tók á mót mér þessi líka myndalegi hermaður í fullum skrúða, en þá í
felulitabúningnum … tíhíhí Við fórum til Feneyja í dágóðri þynku frá því kvöldið áður
og okkur tókst að villast í einhverja 4 klukkutíma. Ég held að það hafi verið
besti parturinn af Feneyjum, bara ráfa um og enginn fyrir okkur. Svo þegar að
við loksin komumst inn á Markúsar torgið þá var svo ótrúlega mikið af fólki að
við nenntum ekki að vera þar lengi og héldum bara áfram að villast um eyjuna.
Ég mæli með því fyrir alla að kíkja á þessa hátíð
einhverntíman, þetta var alger draumur og ótrúlega skemtilegt að sjá allt þetta
fólk upp dressað og með grímurnar labbandi um, dansandi og jafnvel skautandi. Já
við fundum skauta hring í einhverju húsasundinu þarna, og þau eru sko mörg. Við gerðum þó ekki það sem ég hef heyrt að sé
gert þarna, en það er að labba á milli ókunnugra einstaklinga og kyssa þá. Enda
sáum við ekki mikið af fólki vera að gera það. Ekki það að ég hafi eitthvað
vitað til þess hvort að fólkið sem ég sá kyssast þarna hafi þekkst eða ekki…
kanski að ég geri það næst, því að ég fer sko alveg pott þétt aftur, og ykkur
er öllum boðið að koma með
Það að halda á vit ævintýrana er ótrúlega skemmtilegt og ég
er ekki frá því að það sé líka rosalega “scary” ef ég má sletta aðeins. Það vill svo vel til að ég er einmitt að halda af stað í enn
eitt ævintýrið í lífi mínu. Ég ætla að skella mér til Feneyja á Carnivalið. Ég
fer ein sem mér finnst vera mega scary, en ég mun ekki vera ein, sem betur fer. Ég er að fara að hitta vin minn sem býr þarna rétt hjá og
það er sko algerlega honum að þakka að ég sé að láta þennan eldgamla draum
rætast. Mig hefur sko lengi langað að fara til Feneyja og hvað þá þegar
Carnivalið er. Grímurnar, Búningarnir og svo er allt eitthvað svo dularfullt við þetta
Canival. Ég heillast rosalega af því og veit að ég verði sko ekki fyrir
vonbrigðum. Ég fer í fyrramálið og mun sko koma með fullt af góðum
pælingum og sögum frá Feneyjum þegar ég kem til baka, sem verður reyndar ekki fyrr
en á þriðjudaginn. Ég er með drullu spenning í maganum og get ekki beðið eftir
að lenda í einhverjum skemmtilegum ævintýrum, svo er aldrei að vita nema að það
verði einhver dularfullur maður handa mér í Feneyjum. Ég lofa að koma með
eitthvað djúsí á Þriðjudaginn. Þangað til þá… ciao bella
Ég er svo ótúlega heppin að hérna úti eru nokkrar huggulegar
íslenskar stúlkur og eigum við það til að hittast annað slagið í ótúlega
skemmtilegum stelpukvöldum. Ég vil meina það amk fyrir mína parta þá eru þetta hin
líf nauðsynlegu “girls night out” Ég tel að allar stelpur þurfa að hafa “girls night out” Hanga bara með stelpunum,
ekkert plana eitthvað strákastand eða vera á ákveðnum klúbbi kl eitthvað
ákveðið, bara skella sér allar saman ýmist út að borða, eða heim til einhverrar
gellu sem er tilbúin að taka svoleiðis að sér og sjá svo bara hvert kvöldið
leiðir ykkur. Við Barcelona skvísurnar héldum einmitt svona kvöld
síðastliðin föstudag og það var alveg órtúlega gaman. Eins og það er alltaf þegar
við hittumst. Við vorum um það bil10 stelpur og drukkum og slúðruðum og hlógum
og bara tókum allan pakkan á þetta. Svo þegar sumar dömurnar voru orðnar
þreyttar þá var bara haldið heim. Þetta þarf ekki að vera flókið. Drykkir og
skemmtilegur félagsskapur er allt sem þarf, mætti jafnvel reyna að deila við
mig um drykkina, en mér finnst þeir vera nauðsin. Ég sagði hérna aðeins fyrr að þetta væru lífs nauðsinleg
kvöld. Og það eru alveg nokkrar ástæður fyrir því. 1. Það eiga allir að koma sér út úr húsi annað slagið (þá
meina ég aðalega skipta um umhverfi) 2.Það eiga allir að geta hlegið annað slagið og slúðrað og
jafn vel eignast nýja vini á svona kvöldum. 3. Það er rosalega gaman að lyfta sér aðeins upp. 4. Maður hittir vini sína aldrei of oft.
Þess vegna ráðlegg ég öllum dömum sem ég þekki að taka okkur
Barcelona gellurnar til fyrirmyndar og hafa stelpukvöld amk 1 sinni í máuði. Það er SVO þess virði.
Ég hef oft pælt í orðatiltæki sem ég heyrði þegar ég var ung
(yngri) og hef alltaf verið mjög sammála því. Þetta orðatiltæki er: þú verður að læra að elska sjálfan þig svo
að aðrir getir elskað þig. Þessu er ég svo fullkomlega sammála. Ég var á
mínum unglingsárum þegar ég heyrði þetta og var þá langt frá því að elska
sjálfa mig. Ég var kannski sjálfselsk en ég elskaði ekki sjálfa mig nógu mikið.
Jú ég hef vissulega alltaf verið svo heppin að vera mjög ánægð með hvernig manneskja
ég er, en fannst á tímabili mjög erfitt að horfa á sjálfa mig og hugsa til þess
að einhver gæti elskað mig fyrir mig, en ekki fyrir einhvern uppgerðan
persónuleika. Ég sem betur fer heyrði þetta og fattaði strax að það var þarna
sem að ég þyrfti að taka á honum stóra mínum og vinna í því að verða sátt við
sjálfa mig.
Ég hef mikið hugsað út í þetta nýlega aðallega vegan þess að
mér finnst ég stundum finna fordóma frá fólki sem líklegast ekki þykir nógu vænt
um sig gangvart fólkinu sem þykir vænt um sig. Ég á nokkra vini á FB sem mjög greinilega
elska sjálfan sig og þar af leiðandi eru þettta mjög skemmtilegir og vinsælir
einstakæingar. Þetta eru manneskur sem gera grín af sjálfum sér, setja inn
fullt af myndum bæði ljóutm og fallegum, er ekkert að skammst sín fyrir að hafa
óvart geri einhverja heimska hluti, og eru ekki að jesúsast yfir því að Karl
Lagerfeld hafi sagt að honum finnist Adele of feit. Því að það er jú bara hans
skoðun og við höfum öll rétt á okkar skoðunum án þess að einhver sé að pissa á
sig út af þeim.
Með því að vera ófeiminn og elskulegur, þá held ég að það sé
mun auðveldara fyrir fólk að kynnast manneskju sem elskar sjálfan sig og þar af
leiðandi er mjög auðvelt að elska þær. Það er enginn feimni gangvart þessu hjá mér. Ég elska
sjálfan mig og er mjög stolt af því. Ég lærði líka ekki að segja fólkinu sem ég
elska, að ég virkilega geri það. Fyrr en ég fór að elska sjálfa mig og taka mig
í sátt. Ég get með sanni sagt í dag við alla þá sem mér þykir vænt
um og elska að ég elska þá. En ég segi það líka ekki nema að ég virkilega meina
það. Að geta virkilega meint að segja að
þú elskir einhvern er besta tilfinnig í heimi. Ekki bara horfa á sjálfan þig sem einhven galla grip, heldur
ættir þú að líta í spegilinn og sjá hversu fallegur, elskulegur og einstakur
einstaklingur þú ert. Eða eins og hún Ebba sys orðaði hérna um árið: Elskum friðin
og strjúkum kviðinn
Mér finnst að ég ætti að fá einhverskonar verðlaun sem BESTI
sambýlingurinn núna. Elskuleg Rut mín þurfti roslaega mikið að læra í gær,
þaning að ég tók mig til að ákvað að hjálpa henni. Ekki nóg með að ég tók til,
Vaskaði upp, eldaði kvöldmat, og morgunmat líka.. já ég eldaði morgun mat kl
7.30 eitthvað sem ég er ekki vön að gera. Þá semsagt vakti ég með henni Rut
minni í ALLA nótt til þess að passa það að hún mundi nú ekki sofna og mundi ná
að skila inn verkefninu á réttum tíma. Jesús hvað ég er þreytt. Ég er búin að sofa núna í 4 tíma,
og er líka búin að ákveða að það er alveg meira en nóg í dag því að ég ætla að
sofna einhvern tíman í nótt. Miðað við hversu þreytt ég er nú þegar orðin, ég
er nánast hætt að sjá, er löngu hætt að tala (sem er ótrúlegt), þá er ekki
fræðilegur möguleiki á því að ég ætli að fara að standa upp og fara undan
sænginni fyrr en í fyrstalagi kl 7.55 í fyrramálið. Góða nótt
Núna er að bresta á að seinni önn annars árs sé að fara að
hefjast og erum við því á fullu núna að gera lokaverkefni og ritgerðir. Ég er
búin að komast að því að skrifa rigerð á enksu er ekki mín sterkasta hlið, eða
bara skrifa ritgerðir yfir höfuð. Ég á að gera 2500 orð sem er ekki það mikið,
byrjaði í gær og er strax komin með 200 orð. Það er samt bara mjög erfitt að
mér finst þar sem að ég er lesblind eins og þið hafið líklegast flest tekið
eftir. Ég tala nú ekki um þegar ég skrifa á ensku þá get ég ekki einu sinni
farið almennilega yfir þetta, því að þegar að ég er komina á skrið og skrifa og
skrifa, þá hef ég stundum ekki hugmynd um hvað ég var að skrifa. Þaning að
þegar að ég fer yfir rigerðina eða fæ einhvern til að lesa yfir þá hef ég stundum
ekki hugmynd um hvað ég var að meina þegar ég skrifaði eitthvað. Er það bara í
lagi ??
Hún móðir mín og reyndar vinkonur mínar hafa nú stundum
haldið því fram að ég sé með athyglisbrest og gæti jaðrað fyrir einhverri
ofvirkni. Ég held að þetta sé nú frekar athyglissýki í mér. Ég á það neflilega til að finnast ótrúlega gaman að vera
hrókur alls fagnaðar og finnst fátt skemmtilegra en að hafa skemmtilegt fólk í
kring um mig sem ég fæ til að hlægja og það fær mig til að hlægja sömuleiðis.
Var einmitt núna að fara yfir
þetta blessaða blog mitt og áttaði mig þá áþví versu illa ég get haldið
einbeitingunni bara á einum hlut. Úr ritgerð yfir í athyglissýkina.. good job
Stefý, good job…
