Ég er komin til baka frá Ítalíu. Það var æðislegt að fá að
kynnast Feneyjum og Vicenza, sem er smábærinn sem ég gisti í og er ekki nema 40
min frá Feneyjum. Það sem að ég held að hafi heillað mig mest var hversu hlítt
var í íbúðinni og hvað það var geðveikt nice að komast loksins í heita og kraft
miklia sturtu… haha
Þegar ég mætti á flugvöllin og þá
tók á mót mér þessi líka myndalegi hermaður í fullum skrúða, en þá í
felulitabúningnum … tíhíhí Við fórum til Feneyja í dágóðri þynku frá því kvöldið áður
og okkur tókst að villast í einhverja 4 klukkutíma. Ég held að það hafi verið
besti parturinn af Feneyjum, bara ráfa um og enginn fyrir okkur. Svo þegar að
við loksin komumst inn á Markúsar torgið þá var svo ótrúlega mikið af fólki að
við nenntum ekki að vera þar lengi og héldum bara áfram að villast um eyjuna.
Ég mæli með því fyrir alla að kíkja á þessa hátíð
einhverntíman, þetta var alger draumur og ótrúlega skemtilegt að sjá allt þetta
fólk upp dressað og með grímurnar labbandi um, dansandi og jafnvel skautandi. Já
við fundum skauta hring í einhverju húsasundinu þarna, og þau eru sko mörg. Við gerðum þó ekki það sem ég hef heyrt að sé
gert þarna, en það er að labba á milli ókunnugra einstaklinga og kyssa þá. Enda
sáum við ekki mikið af fólki vera að gera það. Ekki það að ég hafi eitthvað
vitað til þess hvort að fólkið sem ég sá kyssast þarna hafi þekkst eða ekki…
kanski að ég geri það næst, því að ég fer sko alveg pott þétt aftur, og ykkur
er öllum boðið að koma með
Það að halda á vit ævintýrana er ótrúlega skemmtilegt og ég
er ekki frá því að það sé líka rosalega “scary” ef ég má sletta aðeins. Það vill svo vel til að ég er einmitt að halda af stað í enn
eitt ævintýrið í lífi mínu. Ég ætla að skella mér til Feneyja á Carnivalið. Ég
fer ein sem mér finnst vera mega scary, en ég mun ekki vera ein, sem betur fer. Ég er að fara að hitta vin minn sem býr þarna rétt hjá og
það er sko algerlega honum að þakka að ég sé að láta þennan eldgamla draum
rætast. Mig hefur sko lengi langað að fara til Feneyja og hvað þá þegar
Carnivalið er. Grímurnar, Búningarnir og svo er allt eitthvað svo dularfullt við þetta
Canival. Ég heillast rosalega af því og veit að ég verði sko ekki fyrir
vonbrigðum. Ég fer í fyrramálið og mun sko koma með fullt af góðum
pælingum og sögum frá Feneyjum þegar ég kem til baka, sem verður reyndar ekki fyrr
en á þriðjudaginn. Ég er með drullu spenning í maganum og get ekki beðið eftir
að lenda í einhverjum skemmtilegum ævintýrum, svo er aldrei að vita nema að það
verði einhver dularfullur maður handa mér í Feneyjum. Ég lofa að koma með
eitthvað djúsí á Þriðjudaginn. Þangað til þá… ciao bella
Ég er svo ótúlega heppin að hérna úti eru nokkrar huggulegar
íslenskar stúlkur og eigum við það til að hittast annað slagið í ótúlega
skemmtilegum stelpukvöldum. Ég vil meina það amk fyrir mína parta þá eru þetta hin
líf nauðsynlegu “girls night out” Ég tel að allar stelpur þurfa að hafa “girls night out” Hanga bara með stelpunum,
ekkert plana eitthvað strákastand eða vera á ákveðnum klúbbi kl eitthvað
ákveðið, bara skella sér allar saman ýmist út að borða, eða heim til einhverrar
gellu sem er tilbúin að taka svoleiðis að sér og sjá svo bara hvert kvöldið
leiðir ykkur. Við Barcelona skvísurnar héldum einmitt svona kvöld
síðastliðin föstudag og það var alveg órtúlega gaman. Eins og það er alltaf þegar
við hittumst. Við vorum um það bil10 stelpur og drukkum og slúðruðum og hlógum
og bara tókum allan pakkan á þetta. Svo þegar sumar dömurnar voru orðnar
þreyttar þá var bara haldið heim. Þetta þarf ekki að vera flókið. Drykkir og
skemmtilegur félagsskapur er allt sem þarf, mætti jafnvel reyna að deila við
mig um drykkina, en mér finnst þeir vera nauðsin. Ég sagði hérna aðeins fyrr að þetta væru lífs nauðsinleg
kvöld. Og það eru alveg nokkrar ástæður fyrir því. 1. Það eiga allir að koma sér út úr húsi annað slagið (þá
meina ég aðalega skipta um umhverfi) 2.Það eiga allir að geta hlegið annað slagið og slúðrað og
jafn vel eignast nýja vini á svona kvöldum. 3. Það er rosalega gaman að lyfta sér aðeins upp. 4. Maður hittir vini sína aldrei of oft.
Þess vegna ráðlegg ég öllum dömum sem ég þekki að taka okkur
Barcelona gellurnar til fyrirmyndar og hafa stelpukvöld amk 1 sinni í máuði. Það er SVO þess virði.
Ég hef oft pælt í orðatiltæki sem ég heyrði þegar ég var ung
(yngri) og hef alltaf verið mjög sammála því. Þetta orðatiltæki er: þú verður að læra að elska sjálfan þig svo
að aðrir getir elskað þig. Þessu er ég svo fullkomlega sammála. Ég var á
mínum unglingsárum þegar ég heyrði þetta og var þá langt frá því að elska
sjálfa mig. Ég var kannski sjálfselsk en ég elskaði ekki sjálfa mig nógu mikið.
Jú ég hef vissulega alltaf verið svo heppin að vera mjög ánægð með hvernig manneskja
ég er, en fannst á tímabili mjög erfitt að horfa á sjálfa mig og hugsa til þess
að einhver gæti elskað mig fyrir mig, en ekki fyrir einhvern uppgerðan
persónuleika. Ég sem betur fer heyrði þetta og fattaði strax að það var þarna
sem að ég þyrfti að taka á honum stóra mínum og vinna í því að verða sátt við
sjálfa mig.
Ég hef mikið hugsað út í þetta nýlega aðallega vegan þess að
mér finnst ég stundum finna fordóma frá fólki sem líklegast ekki þykir nógu vænt
um sig gangvart fólkinu sem þykir vænt um sig. Ég á nokkra vini á FB sem mjög greinilega
elska sjálfan sig og þar af leiðandi eru þettta mjög skemmtilegir og vinsælir
einstakæingar. Þetta eru manneskur sem gera grín af sjálfum sér, setja inn
fullt af myndum bæði ljóutm og fallegum, er ekkert að skammst sín fyrir að hafa
óvart geri einhverja heimska hluti, og eru ekki að jesúsast yfir því að Karl
Lagerfeld hafi sagt að honum finnist Adele of feit. Því að það er jú bara hans
skoðun og við höfum öll rétt á okkar skoðunum án þess að einhver sé að pissa á
sig út af þeim.
Með því að vera ófeiminn og elskulegur, þá held ég að það sé
mun auðveldara fyrir fólk að kynnast manneskju sem elskar sjálfan sig og þar af
leiðandi er mjög auðvelt að elska þær. Það er enginn feimni gangvart þessu hjá mér. Ég elska
sjálfan mig og er mjög stolt af því. Ég lærði líka ekki að segja fólkinu sem ég
elska, að ég virkilega geri það. Fyrr en ég fór að elska sjálfa mig og taka mig
í sátt. Ég get með sanni sagt í dag við alla þá sem mér þykir vænt
um og elska að ég elska þá. En ég segi það líka ekki nema að ég virkilega meina
það. Að geta virkilega meint að segja að
þú elskir einhvern er besta tilfinnig í heimi. Ekki bara horfa á sjálfan þig sem einhven galla grip, heldur
ættir þú að líta í spegilinn og sjá hversu fallegur, elskulegur og einstakur
einstaklingur þú ert. Eða eins og hún Ebba sys orðaði hérna um árið: Elskum friðin
og strjúkum kviðinn
Mér finnst að ég ætti að fá einhverskonar verðlaun sem BESTI
sambýlingurinn núna. Elskuleg Rut mín þurfti roslaega mikið að læra í gær,
þaning að ég tók mig til að ákvað að hjálpa henni. Ekki nóg með að ég tók til,
Vaskaði upp, eldaði kvöldmat, og morgunmat líka.. já ég eldaði morgun mat kl
7.30 eitthvað sem ég er ekki vön að gera. Þá semsagt vakti ég með henni Rut
minni í ALLA nótt til þess að passa það að hún mundi nú ekki sofna og mundi ná
að skila inn verkefninu á réttum tíma. Jesús hvað ég er þreytt. Ég er búin að sofa núna í 4 tíma,
og er líka búin að ákveða að það er alveg meira en nóg í dag því að ég ætla að
sofna einhvern tíman í nótt. Miðað við hversu þreytt ég er nú þegar orðin, ég
er nánast hætt að sjá, er löngu hætt að tala (sem er ótrúlegt), þá er ekki
fræðilegur möguleiki á því að ég ætli að fara að standa upp og fara undan
sænginni fyrr en í fyrstalagi kl 7.55 í fyrramálið. Góða nótt
Núna er að bresta á að seinni önn annars árs sé að fara að
hefjast og erum við því á fullu núna að gera lokaverkefni og ritgerðir. Ég er
búin að komast að því að skrifa rigerð á enksu er ekki mín sterkasta hlið, eða
bara skrifa ritgerðir yfir höfuð. Ég á að gera 2500 orð sem er ekki það mikið,
byrjaði í gær og er strax komin með 200 orð. Það er samt bara mjög erfitt að
mér finst þar sem að ég er lesblind eins og þið hafið líklegast flest tekið
eftir. Ég tala nú ekki um þegar ég skrifa á ensku þá get ég ekki einu sinni
farið almennilega yfir þetta, því að þegar að ég er komina á skrið og skrifa og
skrifa, þá hef ég stundum ekki hugmynd um hvað ég var að skrifa. Þaning að
þegar að ég fer yfir rigerðina eða fæ einhvern til að lesa yfir þá hef ég stundum
ekki hugmynd um hvað ég var að meina þegar ég skrifaði eitthvað. Er það bara í
lagi ??
Hún móðir mín og reyndar vinkonur mínar hafa nú stundum
haldið því fram að ég sé með athyglisbrest og gæti jaðrað fyrir einhverri
ofvirkni. Ég held að þetta sé nú frekar athyglissýki í mér. Ég á það neflilega til að finnast ótrúlega gaman að vera
hrókur alls fagnaðar og finnst fátt skemmtilegra en að hafa skemmtilegt fólk í
kring um mig sem ég fæ til að hlægja og það fær mig til að hlægja sömuleiðis.
Var einmitt núna að fara yfir
þetta blessaða blog mitt og áttaði mig þá áþví versu illa ég get haldið
einbeitingunni bara á einum hlut. Úr ritgerð yfir í athyglissýkina.. good job
Stefý, good job…
Um helgina var haldið upp á afmælið hennar Rutar með style.
Byrjuðum á laugardaginn á því að fara út að borða og drekka mega góða kokteila,
eftir það héldum við síðan í keilu. Ég veit ekki alveg hvort að ég ætti
eitthvað að vera að segja frá því hverning við sambýlingarnir stóðum okkur,
þaning að ég leyfi ykkur bara að giska á útkomuna, held að það sé bara best. Auðvitað fengum við
okkur nokkra ölsopa með keiluni og héldum síðan á bar sem mundi kallast á
íslensku Svarti Sauðurinn og er betur þekktur hérna sem víkinga barinn. Þar sem
að þetta er svo frekar grófur bar, engin tónlist og fólk kemur þangað til að
DREKKA og hafa hátt. Við skelltum okkur líka á geðveikt dansiball með 80’s og
90’s tónlist og dönsuðum kanski aðeins of langt fram á næsta dag. En afmælis
helginni var þó ekki lokið þarna þar sem að Superbowl var í gær og auðvitað fórum
við að horfa á leikinn á einum stærsta sport bar í Barcelona. Og auvitað tókum
við Ameríska vini okkar með okkur svo að þeir gætu nú útskýrt leikinn. Ég hef
enþá ekki hugmynd um hverning þessi leikur gengur fyrir sig, en það er aðalega
út af mikilli drykkju og meiri áhuga á auglýsingunum og half time atriðinu. Sem
var geðveikt töff… já hún Madonna vinkona mín kann þetta enþá þessi elska. Svo komum
við okkur heim, aftur mikið seinna en við hefðum átt að gera. Það er nú bara
afmæli einusinni á ári, jafn vel þótt svo að maður taki spuer afmæli á þetta.
En það má líka þega það er Sperbwl helgi.
Jæja, það hlaut að koma að því, í þessum ógeðis kulda er
allt að ganga á afturfótunum hjá okkur dömunum. Rafmagnið á það til að fara af
annað slagið, og hitateppin gefast upp hvert á fætur öðru. Við erum nú samt búnar að vera mjög “ heppnar” með þessi óhöpp
okkar. Fyrsta óhappið varð þaning að ég lá á hita tepinu mínu sem
ég fékk í jólagjöf frá mömmu og pabba
þegar að allt í einu heyri ég massa kvell og sé bara blossa og reyk koma út um
fjarsteringuna á teppinu , ég var fljót að rífa það úr sambandi og henda því.
Næsta óhapp gerðist þaning að þá var Rut að kveikja á aðventu kransinum, sem
gekk vel. Fyrir utan það að allt í eini þá sprakk kveikjarinn og járn draslið
sem er efst flaug af, ekkert mál með það. Rut leggur bara kveikjaran bara frá
sér og fer að læra inni í stofu sem gerist mjög sjaldan. Þegar allt í einu
heyrir hún krauma í einhverju fyrir aftan sig. Þá er kveikjarinn búin að
kveikja í sér og gera bruna gat á borðið, Rut brá svo að hún hennti
kveikjaranum út um gluggan og bjargaði þaning íbúðinni frá stór bruna. Svo gerðist þriðja bruna atvikið í gær þegar að hitt hita
teppið mitt kveikti í sér, og þar af leiðandi í rúminu mínu, sænginni minni og
2 lökum. Við náum samt að slökkva í rúminu og henntum öllu sem einhver eldur
hafði komist í. Það era ð segja nema rúmin
sjálfu. Einhversstaðar verð ég að sofa. Ég treysi mér þó ekki til að
sofa ein í herberginu mínu í þessum kulda, með ekkert til að hlýa mér með
þaning að næstu vikur mun ég flytja inn og uppí til Rutar. Þetta hlítur að vera
komið gott núna hjá okkur, en eins og þeir segja. Allt er þegar þrennt er.
Það má með sanni segja að tækninn sé farin að riðja sinn veg
hérna á Agötunni. Hún Rut var að fjölga heimilistækunum um eitt, núna erum við
með 3 svefnherbergi og getum verið með tölvur inni í þeim öllum, jafvel þótt
svo að við búum bara tvær hérna. Það er ótúlegt hvað tæknin er stór partur af lífi okkar
hérna. Ekki bara vegna þess að í skólanum okkar eru engar bækur notaðar, öll
okkar gögn fara í gegnum internetið eða önnur tölvutæk form, Við og held ég
flestir sem búa erlendis erum með alla fjöslkylduna og vini á Skype og
Facebook. Þaning að um leið og “þarfasti þjónninn” okkar er farin að sýna ellimerki
og neitar að þjónusta okkur eins og við viljum að hann gerir, þá skiptum við
honum bara út, með mis mikilli eftir sjá auðvitað. Ég lennti í því í fyrra að
talvan mín gafst upp og fékk sú yndislega talva nokkur tár þegar hú fell frá.
Ekki bara vegan þess að í henni var lokaverkefnið mitt sem ég átti að skila
daginn eftir, heldur líka út af öllum myndunum og öllum minningunum sem að voru
í þessari tölvu. Ég lærði sem betur fer af mistökunum og tek núna copy af öllu
sem ég vil eiga ef eitthvað kemur uppá. Rut var svo “heppin” að hennar talva
(Surtur litli) gafst upp hægt og rólega þaning að talvan gaf henni nokkur tækjifæri
til að færa gögn þar sem hún mundi ekki týna þeim áður en að hún skiptir gamla
lurknum út fyrir nýja skvísu. Að mörgu leiti mætti segja að talvan verður hluti af okkur.
Og alveg eins og manneskjurnar þá deyja þær ýmist hægt og rólega, í slysum eða
bara allt í einu og það er ekkert sem
hægt er að gera við því. Hugsaðu vel um tölvuna þína. Ég ætla sko að hugsa vel um
tölvurnar mínar það sem eftir er, þær eru stærri hluti af lífi mínu en ég vill
kanski viðurkenna. Og svo getur það líka bara sparað svo mikin pening.
Munurinn á femenistum og öfgafeninsum er mikill. Því miður í
íslensku samfélagi þá virðist fólk ekki átta sig á því hvað feministi er og
líta því á alla sem telja sig vera feminista vera öfga rauðsokka kellingar. Ég mundi telja mig sem feminsta því að ég tel að feminismi
er að vera trúr sjálfum sér og ekki láta koma fram við mig eins og minnihluta
manneskju sem getur ekki staðið upp fyrir sjálfri mér. Ég vil samt sem áður
ekki að það sé komið eitthvað sérstaklega fram við mig bara afþví að ég er
kona. Þótt svo að ég vilji að framtíðar makinn minn komi sérstaklega vel fram
við mig, en það á að vera afþví að hann ber virðingu fyrir mér og elskar mig.
Ekki af því að ég er kona, eða femenisti. Karlenn geta líka verið femenistar, þótt svo að þeir séu
ekki gangandi úti á götum með skilti sem stendur á ég opna hurðir og vil að
konan mín fái hærri laun en ég. Ég held að margir karlmenn átti sig ekki einusinni á því að
þeir séu femenistar. Femenisti er einhver sem vill jafnrétti hjá öllum, ekki
bara konum, heldur ÖLLUM. Femenisti er einhver sem er nógu gáfaður til að geta látið
sig varða um velferð annara, ekki bara sína eigin, eða velferð sinnar allra
nánustu. Fallega manneskja sem getur látið í sér heyra án þess að vera með
dónaskap eða þurfa að tala niðrandi um aðra hópa. Það er ekkert femenistalegt
við það að ætlast til að það sé komið sómasamlega fram við mann ef að maður getur
ekki komið sómasamlega fram við aðra. Þú getur alveg verið skemmtileg/ur, svöl/alur, með rakaða
fótleggi, vaxað klof, plokkað augabrúnir farið í klippingu og strípur, gengið í
fallegum fötum og málað þig, en samt verið femenisti. ÉG er sko femenisti, hvað
með þig?
